Een schokkend boek dat je confronteert met de criminele wereld van afstand en adoptie in België rond de jaren 1970. Menig erkende instelling wist van deze praktijken en werkte zelfs mee. Zwangere vrouwen die geen afstand wilden doen werden gedwongen tot het doen van afstand, of was hun kind na de bevalling spoorloos verdwenen. Er werd gerommeld met geboortedata en namen. Je kunt je beter gaan afvragen waarmee niet gerotzooid werd.
Ook ongewenst zwangere vrouwen uit Limburg (nederland) trokken naar België en dachten door de goedmenende nonnen geholpen te worden.
Zodra de bevalling zich aankondigde werden de vrouwen hals over kop en via landweggetje de franse grens over gebracht om daar in alle stilte en anonimiteit te bevallen van hun kind. Enkele uren later werden ze, nog doodziek van de bevalling weer terug naar België vervoerd.
De schrijfster van dit boek heeft werkelijk niets nagelaten om een indringende kijk in de keuken van deze wereld te geven. Daarnaast stuitte de schrijfster gedurende haar onderzoek op tal van onverkwikkelijke zaken waar tot op de dag van vandaag nog steeds angstvallig een onsmakelijke sluier overheen wordt gehouden.
De politiek drukt in alle opzichten haar neus en de inmiddels officiele erkende instellingen nemen ook hun verantwoordelijkheden onvoldoende.
Hoewel dit boek voor iedereen een absolute 'must' is, is het voor hen die in België/Frankrijk zijn bevallen/geboren of hebben geadopteerd een aanrader. Het geeft je nog meer inzicht in hoe er destijds werd omgesprongen met de geboortemoeder en haar (ongeboren) kind. De registratie bij de gemeente en het vervalsen van geboortedata e.d.

Na het lezen van dit boek ben ik dagen stil geweest en realiseer me dat het ongetwijfeld overeenkomsten moet hebben met de afstand en adoptiewereld in Nederland destijds.
Het is een eyeopener!

Tijdens mijn zomervakantie heb ik veel tijd gehad om te lezen, waaronder Kleine Zondaars van Carine Hutsebaut. Wat een verhaal! Het is nauwelijks voor te stellen en te geloven hoe groot de rol en invloed van een handjevol geestelijken is geweest.

Zou de situatie in België zoveel anders zijn geweest dan in Nederland? In het boek wordt verslag gedaan van duizenden kinderen, die 'verdwijnen'. Wat ik niet begrijp is dat er niemand binnen het instituut R.K.-kerk aangesproken is op de verantwoordelijkheid hierin. Het boek beschrijft situaties die nog niet heel lang geleden zijn gebeurd. Ik begrijp dat er veel publiciteit is geweest rondom dit boek. Heeft dit verder geen gevolgen gehad? Het boek roept eigenlijk heel veel vragen bij mij op.

Wat ik wat jammer vind, is dat Carine Hutsebaut tot slot ineens overspringt op seksueel misbruik en pedofilie. Ook publiceert ze een brief van een seksuele fantasie van iemand die zij blijkbaar heeft begeleid. Deze brief heb ik niet volledig gelezen, omdat ik dit niet wil lezen. Waarom kiest zij hiervoor? Wat is het hoofdthema van dit boek? Op de achterflap lees ik 'Kinderhandel en -misbruik'. Ik wil geloven dat kerkelijke instituten zich schuldig hebben gemaakt (maken) aan kinderhandel én aan -misbruik. Maar om dit nu in één adem te noemen? Ik weet niet wat ik moet denken ervan. Wel ben ik ervan overtuigd dat het gebaseerd is op werkelijke feiten, maar ik ben verbaasd over enerzijds de grootschaligheid, die Carine Hutsebaut aangeeft. Anderzijds wordt in het boek alleen de handel en wandel van een klein, beperkt groepje geestelijken behandeld.

Zoals ik eerder schreef: ik weet niet goed wat ik moet met dit boek. Het is indrukwekkend, maar roept bij mij wel veel vragen op.